تکمیل ۱۸ کیلومتر از کریدور راهبردی لار–جهرم–بندرعباس
۱۰:۵۹ - ۱۴۰۵/۰۸/۰۴
چرا با وجود آگاهی از فواید ورزش، شروع‌کردن آن این‌قدر دشوار است؟
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی فارس به روز ، احتمالاً شما هم بارها تصمیم گرفته‌اید ورزش را شروع کنید؛ شاید حتی لباس و کفش ورزشی خریده باشید، برای خودتان برنامه چیده باشید و چند روزی با انگیزه پیش رفته باشید. اما بعد، کار، خستگی، مسئولیت‌های روزمره یا یک وقفه ساده باعث شده است دوباره ورزش را کنار بگذارید.
اگر چنین تجربه‌ای داشته‌اید، می‌خواهم از شما بپرسم: واقعاً مشکل از کمبود اراده است یا ما ورزش‌کردن را از همان ابتدا دشوارتر از چیزی تصور می‌کنیم که باید باشد؟
بسیاری از زنان از فواید ورزش آگاه‌اند. می‌دانند فعالیت بدنی می‌تواند به سلامت جسم و روان کمک کند؛ اما دانستن، همیشه به عمل‌کردن منجر نمی‌شود. گاهی ورزش را به برنامه‌ای بزرگ و زمان‌بر تبدیل می‌کنیم که برای شروع آن باید وقت کافی، انرژی زیاد، آمادگی جسمانی مناسب و شرایطی تقریباً ایده‌آل داشته باشیم.
در نتیجه، ورزش به‌جای آنکه بخشی از زندگی روزمره باشد، به کاری تبدیل می‌شود که باید منتظر فرصت مناسب برای انجامش بمانیم.
گاهی مانع اصلی ورزش‌کردن، خودِ ورزشی است که در ذهنمان ساخته‌ایم.
آیا برای ورزش‌کردن باید وقت زیادی داشته باشیم؟
بیایید از یک تصور رایج شروع کنیم: اینکه ورزش فقط وقتی ارزشمند است که یک جلسه کامل و طولانی انجام دهیم؛ مثلاً حتماً به باشگاه برویم یا هر بار زمان مشخصی را به تمرین اختصاص دهیم.
اما فعالیت بدنی فقط به باشگاه و تمرین رسمی محدود نیست. پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و حرکت بیشتر در زندگی روزمره نیز بخشی از آن به شمار می‌روند. سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که هر مقدار فعالیت بدنی بهتر از بی‌تحرکی است و افراد کم‌تحرک می‌توانند با مقدار کم شروع کنند و به‌تدریج مدت، دفعات و شدت فعالیت را افزایش دهند.
منبع: سازمان جهانی بهداشت؛ فعالیت بدنی و کم‌تحرکی.
پس اگر امروز نمی‌توانید یک ساعت برای ورزش وقت بگذارید، آیا چند دقیقه پیاده‌روی یا فعالیتی متناسب با شرایطتان بی‌فایده است؟ اگر امکان رفتن به باشگاه ندارید، آیا هیچ راه دیگری برای بیشتر حرکت‌کردن وجود ندارد؟
این پرسش‌ها قرار نیست محدودیت‌های واقعی زندگی را نادیده بگیرند. هدف این است که میان «نمی‌توانم برنامه‌ای کامل اجرا کنم» و «هیچ کاری از دستم برنمی‌آید» تفاوت بگذاریم.
چرا انگیزه همیشه کافی نیست؟
شاید شما هم روزهایی را تجربه کرده باشید که با انگیزه فراوان ورزش را شروع کرده‌اید، اما چند هفته بعد دیگر نتوانسته‌اید به برنامه‌تان پایبند بمانید. آیا این اتفاق حتماً به معنای بی‌ارادگی است؟ نه.
اگر برنامه تمرینی با زمان، توان جسمانی، شرایط زندگی و علاقه شما تناسب نداشته باشد، ادامه‌دادن آن دشوار می‌شود. در چنین موقعیتی، به‌جای سرزنش خودتان، سؤال دیگری بپرسید: آیا برنامه‌ای که انتخاب کرده‌ام واقعاً برای زندگی من مناسب است؟
ممکن است سه جلسه تمرین در هفته برای یک نفر قابل‌اجرا باشد؛ اما برای زنی که ساعات کاری طولانی دارد یا مسئولیت مراقبت از فرزند و اعضای خانواده را بر عهده گرفته، همین برنامه به فشار دیگری تبدیل شود.
راه‌حل همیشه کنارگذاشتن ورزش نیست. گاهی لازم است شکل، مدت یا زمان فعالیت را تغییر دهیم.
برنامه مناسب، برنامه‌ای نیست که دیگران را تحت تأثیر قرار دهد؛ برنامه‌ای است که با شرایط جسمانی و زندگی خودمان تناسب داشته باشد.
آیا مقایسه با دیگران، شروع را سخت‌تر می‌کند؟
در فضای مجازی، معمولاً نتیجه را می‌بینیم، نه تمام مسیر را. تصاویر تمرین‌های سنگین، بدن‌های ایده‌آل و تغییرات سریع ممکن است این تصور را ایجاد کنند که پیشرفت باید زود اتفاق بیفتد و اگر چنین نشد، تلاش ما کافی نبوده است.
در این مقایسه، پیشرفت‌های کوچک به چشم نمی‌آیند. پیاده‌روی منظم، افزایش تدریجی توان جسمانی یا کمترشدن زمان بی‌تحرکی شاید در برابر تصاویر پرزرق‌وبرق ناچیز به نظر برسند؛ درحالی‌که همین تغییرات می‌توانند پایه شکل‌گیری یک عادت پایدار باشند.
مسیر افراد یکسان نیست. سن، وضعیت جسمانی، سابقه فعالیت و شرایط زندگی با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین، بهتر است به‌جای مقایسه خودمان با دیگران، پیشرفت را با توجه به نقطه شروع و شرایط خودمان بسنجیم.
پس از کجا شروع کنیم؟
اگر می‌خواهید دوباره ورزش را آغاز کنید، لازم نیست از روز اول برنامه‌ای سنگین داشته باشید. فعالیتی را انتخاب کنید که برایتان قابل‌اجرا باشد؛ زمان واقع‌بینانه‌ای در نظر بگیرید و به‌جای تمرکز صرف بر نتیجه، استمرار را جدی بگیرید.
اگر یک روز نتوانستید طبق برنامه پیش بروید، لازم نیست همه‌چیز را تمام‌شده بدانید. می‌توانید دوباره شروع کنید یا برنامه‌تان را با شرایط تازه هماهنگ کنید.
البته باید یک نکته مهم را هم در نظر گرفت: همیشه مسئله فقط انگیزه یا شیوه شروع نیست.
گردآورنده: زهرا محمدحسنی
انتهای پیام/
