یادداشت/حاج قاسم؛ مرد جهادِ عمل، شهیدِ بین‌الملل

ححاج قاسم سلیمانی، جهادِگر پاک سرشت و فرمانده‌ای فراتر از مرزها با حضور میدان‌محور و نگاهی فراملی خود، جبهه مقاومت را در دل ملت‌ها شکل داد و با شهادتی متفاوت به چهره‌ای ماندگار از «شهید بین‌الملل» تبدیل شد.

پایگاه خبری فارس به روز، فرنگیس حمزه‌یی: طلوع جمعه ۱۳ دی‌ماه ۱۳۹۸، تقویم شهادت مردی است که مرزهای جغرافیا را درنوردید و به جغرافیای دل‌ها قدم گذاشت؛ مردی که نامش با عمل گره خورد، نه با شعار؛ با میدان شناخته شد نه تریبون و با ایثار و شجاعت ماندگار شد، نه با تصویر.

حاج قاسم سلیمانی، فرزند مکتب دفاع مقدس بود؛ مکتبی که در آن، خلوص بر رتبه و درجه‌ مقدم بوده و خون، سند حقانیت. روستازادهِ‌‌ای از دیار قنات‌ملک کرمان با شروع جنگ تحمیلی راهی جبهه شد و کمی بعد، به عنوان فرمانده بسیجی‌های هم‌ولایتی‌اش انتخاب؛ او سپس لشکری از بسیجی‌ها تشکیل داد که به لشکر ۴۱ ثارالله شهرت یافت.

مرد خستگی‌ناپذیر جهاد و رشادت در آن روزهای سخت جنگ در قامت فرمانده لشکر ۴۱ ثارالله آموخت که فرماندهی یعنی پیشاپیش‌بودن، یعنی اول خطر کردن و آخر برگشتن، در مکتب فرماندهان بزرگی چون او باید ذوب در ولایت بود و فرماندهی در جنگ امامت می‌خواهد نه هدایت؛ درست مثل ‘شهید مهدی باکری’؛ فرمانده لشکر ۳۱ عاشورا که «دریا» آرامگاه ابدی‌اش شد.

ثارالله فقط یک لشکر نبود؛ مدرسه‌ای بود برای مردانی که «جان» را وام‌دار انقلاب می‌دانستند و حاج قاسم جانِ جانان بود برای شهیدانی چون علی حاجبی(قائم مقام لشکر ۴۱ ثارالله) که سردار دل‌ها خود از او به عنوان شمع محفل رزمندگان لشکر ثارلله یاد کرده است.

دفاع مقدس برای حاج قاسم، یک فصل بسته در تاریخ نبود؛ یک روح جاری بود و همان روح بود که سال‌ها بعد او را به خط مقدم دفاع از حرم کشاند، وقتی حرم‌ها در خطر افتادند، حاج قاسم به جغرافیا نگاه نکرد؛ به تکلیف نگاه کرد. برای او، دمشق و بغداد، ادامه خرمشهر بود و مدافعان حرم، امتداد همان رزمندگان بی‌ادعای دیروز.

اما در امتداد این مسیر، عزیز برادری چون «شهید حسین پورجعفری» هم‌نفس او شده بود. این جمله ادعا نبوده و نیست؛ سردار دل‌ها خود در نامه‌ای عاشقانه‌ و جانکاه خطاب به «مخزن‌الاسرار» و «یارهمیشگی‌اش» که مثل پروانه دورش می‌چرخید، چنین نوشته بود: «عزیز برادرم حسین، پس از سی سال خصوصا در این بیست سال که نفس تو پیوسته تنفسم بود، اولین سفر را بدون تو درحال انجام هستم. در طول سفر بارها بر حسب عادت صدایت کردم. همه تعجب کردند، در هواپیما، ماشین و… بارها نگاه کردم، جایت خالی بود، معلوم شد خیلی دوستت داشته‌ام… قول می‌دهم که اگر رفتم و آبرو داشتم، بدون تو وارد بهشت نشوم».

حاج قاسم اما فقط فرمانده یک جبهه نظامی نبود؛ او پدر انسانیت بود، پدری که دلش برای کودکان فلسطینی و یمنی، مادران سوری و پیرمردهای عراقی و جوان ایرانی یکسان می‌تپید، فرمانده دل‌ها دشمن را در میدان می‌شناخت، اما با مردم، زبان محبت داشت. مرد جهادِ عمل، بلد بود همزمان قاطع و مهربان باشد؛ ترکیبی که فقط از انسان‌های خداباور برمی‌آید.

شهادت فرمانده دل‌ها اما در سیزدهم دی۱۳۹۸، نقطه پایان نبود؛ نقطه اوج حاج قاسم بود او با خون خود، به جهانیان ثابت کرد که مقاومت، مرز نمی‌شناسد و حق اگر پشتیبانش انسان‌های صادق و ذوب در ولایت چون «هادی طارمی، شهرود مظفری‌نیا و وحید زمانیان تازه‌داماد ۲۷ ساله» باشند، حتی با ترور هم خاموش نمی‌شود. از همین روست که شهید اسماعیل هنیه او را «شهیدالقدس» نامید؛ زیرا دل‌های آزادگان جهان، فارغ از نژاد و مذهب با نامش آرام می‌گیرند.

حاج قاسم سلیمانی، فرمانده‌ای فراتر از جناح‌ها و جغرافیاها بود؛ مردی که از مرزهای سیاست گذشت و بر جغرافیای دل‌ها فرماندهی ‌کرد. او نه فقط قهرمان ایران که «شهیدِ قهرمانِ جهان مقاومت» بود؛ چهره‌ای که امید را در دل ملت‌ها نشاند از نجات خلبان روسی از چنگال داعش با همراهی کماندوهای حزب‌الله گرفته تا دیدار کوتاه اما معنادار با افسر ارشد روس در قلب میدان سوریه که همه، این‌ها روایت‌گر اعتماد، اقتدار و نفوذ «جهانمردی» است که دل‌ها را فتح کرده بود.

نقش‌آفرینی پررنگ سردار دل‌ها در بسیاری از میدان‌های بین‌المللی نه از پشت میز فرماندهی که در میدان آتش و خون ثابت شد؛ نمونه آن در جنگ‌های لبنان با رژیم صهیونیستی به‌ویژه در جنگ سی‌وسه‌روزه، جلوه‌ای دیگر از فرماندهی راهبردی و ایمان عملی اوست؛ فرمانده‌ای که مرزها را شکست، اما در دل ملت‌ها خانه کرد، او با ارتباط مستقیم و پدرانه، رزمندگانی از لبنان، عراق، سوریه، فلسطین، یمن و پاکستان را گِرد هم آورد و پیروزی‌های ماندگار آفرید و در نهایت نیز با شهادت متفاوت و مظلومانه اما قهرمانانه به چهره‌ای جهانی از مقاومت تبدیل شد.

روستازاده دیار قنات ملک با نگاهی فراتر از قومیت و پرچم‌ها، معمار پیوند دل‌های جهانیان شد، او از سنگرهای افغانستان و پاکستان و لبنان تا عراق، یمن و سوریه مرزها را شکست تا انسانیت بماند و با شهادت متفاوت خود، از یک نام به یک مکتب بدل شد؛ مکتبی که امروز به زبان‌های گوناگون، اما با یک ایمان واحد، روایت می‌شود: روایت مردی که آزادگان جهان او را به‌عنوان «شهید قهرمان بین‌الملل» به خاطر سپرده‌اند.

و اما در شجاعت و محبوبیت، اقتدار و اعتماد به نفس سردار دل‌ها همین بس که؛ همرزم و رفیق چهل ساله‌اش ‘مرتضی حاجی باقری’ در بهمن ۱۳۹۹ در یک گفت‌وگوی خبری او را این چنین توصیف کرده است: «اصلا ترس نداشت، هرکسی می‌خواست حاج قاسم را پیدا کند، باید در خط اول و خط مقدم سراغ ایشان را می‌گرفت».

بامداد جمعه ۱۳ دی‌ماه ۱۳۹۸ درحالی که همه خواب بودند؛ سردار سرلشکر سپهبد حاج «قاسم سلیمانی»، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و «ابومهدی المهندس»، معاون الحشدالشعبی عراق و تعدادی از همراهان آن‌ها به دستور ترامپ جنایتکار در نزدیکی فرودگاه بغداد به شهادت رسیدند.

و حالا سیزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ تقارن ولادت امیرالمومنین علی(ع) و شهادت حاج قاسم سلیمانی، یادآور یک حقیقت بزرگ است؛ راه مالک اشتر ایران، فرمانده محور مقاومت و علمدار جبهه اسلام، راه جهادِ عمل است؛ راهی که از دفاع مقدس آغاز شد، در دفاع از حرم استمرار یافت و امروز در وجدان بیدار ملت‌ها زنده است.

و اما در تقارن سالروز ولادت امام اول شیعیان و ششمین سال شهادت مرد جهاد و عمل که نشانه‌ای از پیوستگی راه ولایت با سرنوشت مجاهدی از تبار نور در مسیر عدالت علوی است، باید مجاهدت‌های این قهرمان بین‌الملل و نماد ایستادگی در برابر استکبار جهانی را به درستی برای نسل‌های امروز و فردا تببین کرد.

انتهای پیام/