دیگر نرود به هیچ مطلوب/ برای شاعر عشق و اخلاق، استاد سخن سعدی

عطر بهار نارنج که کوچه پس کوچه های شیراز را پر می کند و شمیم دلکش شمعدانی ها و نسترن ها که در خانه ها می پیچد، وقتی پیچ امین الدوله با وزش هر نسیم آرام به رقص می آید، درست همان موقع که شیراز، بهشت را در ذهن می آفریند، همان وقت است که جان و دلمان به سمت و سوی سعدیه پر می کشد تا در پیچ و تاب گلها و سرونازهایش، دمی بیاساییم و خودمان را بسپاریم به دست نسیم تا هر کجا که خواست ببرد.
اول اردیبهشت جلالی، شیراز جان، با یاد استاد سخن، شیخ اجل، سعدی عطرآگین می شود و همین روز، شیراز میزبان فرهنگوران و ادیبان و سخنورانی است که گرد او جمع می آیند تا به یادمان بیاورند که پهنه ی ادب فارسی، وامدار بوستان و گلستان اوست.
هم او که در هوای صحبت یار سر می افشاند و سرو چمن پیش اعتدالش پست است. سعدی که در پای لطافت او، سرو سهی بر لب جو می میراد و صبوری و دنباله ی کار خویش گرفتن را بی دوست، شرط وفا نمی داند.
ما نیز خاطرمان به هیچ مطلوب نمی رود که با او پیوند خورده ایم و سخت دلی و سست پیمانی را شرط وفا نمی دانیم و نیک واقفیم که :
چشمی که نظر نگه ندارد
بس فتنه که با سر دل آرد
آهوی کمند زلف خوبان
خود را به هلاک می سپارد
او می کشد قلاب را و ما گمشده در تودرتوی اشعار دلفریب و متناسب و موزنش، نفسی به وقت بهار شیراز تازه می کنیم و پای بند در قید مهر او می رویم و از سر حسرت به قفا می نگریم.
اعظم موسوی. فعال فرهنگی، شاعر

انتهای پیام/